Avondwandeling

Wanneer je de hele dag van hot naar her gerend hebt en je iedereen een stukje van jezelf schonk, blijft er ’s avonds niets meer over. Niets meer voor jezelf, laat staan voor je huisgenoten. Het voelt aan alsof je op de tippen van je tenen loopt, alsof je nét nog voldoende zuurstof binnen haalt om te overleven maar ook niet meer dan dat. Je ademhaling zit hoog, je schouders zijn gespannen en je bent helemaal klaar om iedereen de kop af te bijten….

Herkenbaar?
Gisteren was zo’n dag. Toen ik thuis kwam was ik niet te genieten en kreeg de man de volle lading. En het erge was…ik wist het van mezelf, maar kon het niet stoppen. Ik was zo verspreid over alle mensen die een stukje van mezelf gekregen hadden, dat ik niet meer ‘heel’ was.

De man vertrok. Niet omdat ik een total b**ch was, maar omdat hij op donderdagavond creatief is buitenshuis. Dat klinkt een beetje fout als ik het zo lees, maar dat is het niet. Het heeft te maken met klei en ovens en potten bakken en taart eten ook.

En ik bleef thuis, zonder kinderen want die waren allemaal bij de ‘andere ouder’.
Eerst nog onrustig, dan met een vaag schuldgevoel en tenslotte vol zelfmedelijden…

En toen nam ik het beste besluit van de dag! Het was gestopt met regenen, de lucht was warm en zwoel. Tijd voor een avondwandeling. En wat deed dat deugd!

Een opsomming van wat de natuur mij gaf, zonder iets terug te vragen.

  • 100 konijnen
  • 1000 slakken (naakt en gekleed)
  • knalrode klaprozen met idyllische waterdruppels
  • een oude man op de fiets in zijn onderbroek, met melkwitte benen en een klein hondje in zijn mandje
  • duiven, merels, zwaluwen, waterhoentjes en een roofvogel in zijn vlucht
  • mini kikkers
  • het geluid van de koekoek
  • verschillende zeer rood aangelopen joggers, waaronder de apothekeres die volgens mij liever in haar apotheek was gebleven.
  • Zuurstof, veel zuurstof
  • De heerlijke vochtige en warme geur van zomer na een regenbui
  • Een ondergaande zon
  • Iets van metaal wat op een kunstwerk leek

En de natuur vond mij geen vervelend mens en gaf mij een stukje van ‘mezelf’ terug.

Kleine note aan de man: dit is ook een beetje een ‘sorry post’. En een ‘dankje post’ dat je mij maar héél even vervelend vond.

2 gedachten over “Avondwandeling

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: