Een body positivity charter voor een huis vol meisjes

Zoals heel veel vrouwen van mijn generatie ben ik eigenlijk al 20 jaar op dieet. Soms met succes, soms zonder succes…meestal zonder als ik eerlijk ben.
Talloze malen heb ik al zuchtend voor de spiegel gestaan, soms met tranen van frustratie in een paskot en vaak met een vaag gevoel van falen op die vervloekte weegschaal. Soepdieet, shakedieet, geen koolhydraten, puntjes tellen, gewoon opletten, Pascalleke Naesens, …alles passeerde de revue.

Uren gepieker over die blubberbillen, mollige buik en romige bovenarmen ten spijt, heb ik op vandaag nog steeds maatje 42. Want mijn karakter is te zwak, het leven te kort en het eten en drinken te lekker om mij te ontzeggen wat nodig is om dat maatje 38 te bereiken dat zich op de één of de andere manier in mijn brein heeft genesteld.

Ik herinner me nog goed wanneer ik voor het eerst bewust werd van het feit dat ik te dik zou zijn (wat ik toen zeker niet was en nu eigenlijk ook niet). Ik moet een jaar of 12 geweest zijn toen ik met mijn moeder naar een dokter ging voor mijn aanhoudende kniepijn (oorzaak niet gevonden). Toen zei de dokter ‘ferme billen wel, daar zal ze mee moeten oppassen’. Ik zie de plek nog haarscherp voor mij, ik zie nog steeds mijn billen, maar ‘ferm’ waren ze écht niet. Die dokter zorgde voor de kiem van wat een gigantisch complex ging worden. Als ik naar foto’s kijk van mijn tienerjaren, wanneer ik me ook elke dag te dik voelde, zie ik nu dat ik zoooo slank was. Niet te geloven eigenlijk. Youth is écht wasted on the young.

Maar onlangs gingen mijn ogen open. Met een huis vol jonge meisjes, moet er iets veranderen. De (plus)dochters zitten perfect goed in hun vel, dat hoort zo voor hun leeftijd. Maar onvermijdelijk komt het moment waarop ze zich bewust worden van hun lijfjes. Er zal er één dunner zijn, een andere met vollere billen, één met en buikje misschien en de andere met te grote/te kleine bortsen naar haar zin. En vergelijken zullen ze.
Ik zou ze zoooo graag jaren van gepieker besparen. Want ze zijn toch gewoon perfect zoals ze zijn? Wat een energieverspilling is het toch allemaal geweest (om nog maar te zwijgen van het geld! Die shakes! En die zijn niet eens lekker).

anigif_sub-buzz-22264-1475162074-6.gif

En dus bij deze dit ‘ik zal mijn body issues niet overdragen op de meisjes’ charter:

  1. Ik zal in niet meer zeggen: ‘neen bedankt, ik ben op dieet’;
  2. Ik zal niet meer vragen aan de man ‘vindegijmijngatniettedikindezerok’;
  3. Als punt 2 niet lukt, zal ik zijn antwoord geloven, meestal: ‘nee, lekker wel’;
  4. Onder het motto: ‘fake it till you make it’ zal ik in mijn blootje rondlopen vol overgave zodat ze zien dat mollig best ok is en dat ik mij goed voel zo (of doen alsof);
  5. Naast het gezonde eten dat ik ze nu al voorschotel, zal ik soms ook zondigen zonder schuldgevoel;
  6. Als er iemand mij een compliment geeft, zal ik dat aanvaarden, met open hart en heldere stem.
  7. Als de eerste 6 punten soms niet zo goed lopen, zal ik het de dag erna beter doen.

Voor hen, die lieve, verstandige, perfect-zoals-ze-zijn-meisjes, moeten mijn body issues de deur uit!

Dus geen gemopper meer over mijn lijf, dat zo goed werk levert en mij zoveel kansen geeft. Of zoals de oudste het zegt: ‘in mijn familie is bijna iedereen dun, behalve jij, jij bent zacht en dat is even goed’.

BEST-WEL-LR

Stripje van Roxiestript voor Charlie Magazine in de Maand van Het Complexloze Lijf.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: