Back to school blues

Oef, de eerste week van school is achter de rug.

Hoewel het heel populair is om dit moment met gejuich te onthalen, was het voor mij toch niet helemaal zo. En dat lag niet aan het feit dat ik weer aan het werk moest, want mid augustus zat mijn vakantie er al op en ik werk wel gaag dus het was ook geen straf. Ook niet aan het feit dat de kinderen er tegenop zagen. Want alle kinderen hier thuis gaan graag naar school en vertrokken op 3 september met een lichte huppel terug naar de klas. Ik vrees dat er ergens een streverke tussen zit.

Aan wat lag het dan? Het antwoord kwam er snel.

Hoewel ik de hele week mijn jaarlijkse september goede voornemens gehouden heb, bleek het toch niet voldoende te zijn.

’s Avond lagen de kleren voor de dag nadien klaar, was de tafel gedekt voor het ontbijt, zaten de fruitjes, koekjes, drankjes in de boekentas. Dikke duim voor mezelf. Maar het bleek toch maar een doekje tegen het bloeden.

Schoolweken zijn en blijven ondanks de goede voorbereiding een aaneenschakeling van ‘gejaag’ wanneer je ook nog eens full time werkt. Ik haal de kinderen op tijd uit bed en toch moet ik nog gillen ‘wil je nu eindelijk jullie schoenen aandoen’. Ik plan mijn agenda met een ‘OUT’ op de dagen dat ik de kinderen van school haal en toch moet ik nog lopen naar mijn wagen (wat eigenlijk maar 5 seconden scheelt want op hakken met handtas en laptoptas is het meer hobbelen dan lopen).

Als ik als één van de laatste ouders op de speelplaats stap, kijkt de jongste boos, want studie is stom. Als ik extra moeite doe om er vroeger te zijn, kijkt de oudste boos, want studie is tof.

Het lijkt een eeuwige lose / lose situation.

Dan is er nog huiswerk, moeten we naar een infoavond om 19u30 (het bedtijd uur eigenlijk), starten de hobbies op,…

Halverwege de week verdubbelde het aantal kinderen van 2 naar 4 en nam de chaos toe.

En ik weet wel dat ik over een week of twee het allemaal weer gewoon ben en het weer ‘business as usual’ zal zijn, maar deze eerste week had ik écht last van de overschakeling. Een beetje een cultuurshock eigenlijk.

De zomer leek plots weer mijlenver weg. Een tijd waar het niet zo erg was dat ze wat later gingen slapen, waar het ochtendhumeur van de jongste rustig de tijd kreeg om te gaan liggen en waar ik niet ’s avonds laat met plakband in de weer was omdat één van de meisjes per ongeluk een 1000-tal in twee had geknipt.

Op donderdagavond besloot ik te doen alsof het nog vakantie was. Een beetje mijn kop in het zand leek me de beste remedie tegen de september blues. We aten onze boterhammen in de zetel en keken samen naar ‘ET’ (met vochtige oogjes wanneer hij terug naar huis gaat incluis) tot het al donker was en ze eigenlijk al een uur in bed moesten liggen.

‘Oh mama, dat was leuk! Doen we dat nu steeds op donderdag?’ Misschien geen slecht plan. Tegengif voor de grote mensen realiteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een eigen blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: